Wiedźma cz. 10

Czekał w swojej celi. Miał wrażenie, że dopiero wczoraj z niej wyszedł. Nawet kwiaty stały tam, gdzie je zostawił. To było nawet miłe. I tylko to. Cała reszta, cały ten wypracowany spokój poszedł się jebać, gdy pojawił się ten gliniarz.

Reklama

Początkowo rozmowa nie wskazywała takiego zakończenia. Taka gadka szmatka o pogodzie, o starych czasach. Gdy dotarli do ostatniego domu we wsi, tego po lewej, zaproponował coś ciepłego do picia. Policjanci skwapliwie przystali na propozycję, a on już wiedział, że jednak nie jest to najlepszy z jego pomysłów. Później akcja przyśpieszyła. Dokładnie w chwili, gdy w jego pokoju zauważyli, co nie było trudne, wiszący na krześle płaszcz. Bielizna na łóżku i druga szczoteczka do zębów w łazience, podkręciły tempo.

– Siadaj Pan kurwa – Jarosz był jeszcze łagodny. – Czyje to rzeczy?
– Mojego lekarza – odpowiedział bez wahania.

Andrzej zrozumiał w końcu, że już nie spędzi ani chwili z Agnieszką. Wszystko straciło sens. Poczuł jak serce zaczyna bić coraz wolniej. Jak zamiera przepełnione niewyobrażalną boleścią.

Drzwi biało-zielonego pomieszczenia otworzyły się bezszelestnie, a do środka równie cicho wsunął się Adam.
– Lepiej ci? – zagaił podchodząc wolnym krokiem.
Pacjent pokręcił głową.
– Mam tu jeszcze coś, co powinno zadziałać. Nie wiem co dawała Ci Agnieszka, ale moi podopieczni nie narzekają – wyjął z metalowego pudełka strzykawkę. – Nie bój się. To midazolam. Wszystko będzie dobrze.

*

Trzecia generalna, to trzecia generalna. Rządzi się swoimi prawami. Jak wszystko idzie dobrze, jest git. Czasem jednak pieprzy się po całości. A wtedy pojęcie czasu staje się względne. Gdy w końcu dojeżdżał do domu, z daleka zobaczył światło w oknach. Zmartwił się, że Jadzia znów nie śpi.

*

Dwóch mężczyzn. Była pewna, choć widziała tylko dwa cienie, które przesuwają się wzdłuż ogrodzenia. W ich postawie było coś znajomego. Postanowiła sprawdzić co. Lekko zbiegła po schodach. Poruszała się bezszelestnie. Im dalej w las, tym bardziej była pewna, że widziała ich obydwu. Dokładnie w tym miejscu. Cichutko, cichuteńko zbliżała się do nich. Nawet oddech wstrzymała. Gdy sponad koron drzew zaczął przedostawać się księżycowy blask, poświata przez krótką chwilę, oświetliła dwie twarze. Już wiedziała do kogo należą.

– Nieee, nieee… Ratunku! Was nie może tu być! Nie może! Was tu nie ma…

*

Maciej omal się nie zabił w drzwiach, gdy usłyszał mrożący krew w żyłach wrzask. Gdy zobaczył szamoczącą się na bujanym fotelu Jadzię, zajmujący się ogniem z kominka pled i płomień zmierzający w kierunku kopiących powietrze nóg, zdjęła go groza.

Był jednak szybki jak błyskawica. Nie bawił się w gaszenie zalążka pożaru i koc wylądował w kominku. Głęboko w dupie miał teraz środowisko. Chwycił kobietę w ramiona i krzyknął gdy jej oczy przekręciły się tak, że tylko białka było widać.

– Duszko, duszko moja, już jestem – Maciej starał się przycisnąć ukochaną do piersi, jednocześnie jedną dłoń włożył jej w usta, by nie przygryzła sobie języka. – Ałaaa…

Gorąca krew obryzgała twarze małżonków.

*
– Co znowu do kurwy nędzy? – zaspany Jarosz nie bawił się w konwenanse, była 2 w nocy. – Co „to samo” kurwa?!
Gwałtownie usiadł na łóżku i zmienił ton.
– Spokojnie Panie Maćku. Spokojnie, bo nic z tego nie rozumiem.

Raczej różowa zazwyczaj facjata komisarza, w jednej chwili zrobiła się szara.
– Już jadę – rzucił do słuchawki i ruszył w kierunku drzwi.
Nie musiał się ubierać, bo był tak zmęczony intensywnością ostatnich kilkudziesięciu godzin, że w ciuchach zaległ w niezasłanym wcześniej wyrze.

cdn.

Andrzej Zarębski – autor zwycięskiego opowiadania w konkursie Samowydawcy.pl związanym z Antologią Samowydawców pt. „Własna ścieżka”.

W kolejnym wydaniu PetroNews pojawi się ostatni odcinek opowiadania „Wiedźma” oraz konkurs, w którym do wygrania będzie egzemplarz Antologii Samowydawców „Własna ścieżka”.

Wiedźma, cz. 1

Wiedźma, cz. 2

Wiedźma, cz. 3

Wiedźma, cz. 4

Wiedźma, cz. 5

Wiedźma, cz. 6

Wiedźma, cz. 7

Wiedźma, cz. 8

Wiedźma, cz. 9