Twardziel o gołębim sercu i z poczuciem humoru… Robert Więckiewicz w Płocku

Ma w swoim dorobku artystycznym kilkadziesiąt genialnych ról filmowych i teatralnych. Jest laureatem wielu nagród, między innymi nagrody dla najlepszego aktora, którą otrzymał podczas 32. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Role, z których pamięta go cała Polska, to Blacha w filmie „Świadek koronny”, alkoholik w obrazie pt. „Pod Mocnym Aniołem” czy rola Lecha Wałęsy w filmie „Wałęsa. Człowiek z nadziei”.

Robert Więckiewicz, bo o nim mowa, odwiedził 22 września Płock. – Na naszym festiwalu witamy pana po raz trzeci. Jest pan z nami i bardzo nas to cieszy – witała aktora bukietem kwiatów, prezes stowarzyszenia „De Facto”, Renata Nych.

Wizytę Więckiewicza poprzedził film z 2014 „Ziarno prawdy”, w reżyserii Borysa Lankosza. Oczywiście, przygotowany w wersji dla osób niewidomych i niedowidzących, czyli z audiodeskrypcją. Sam aktor zjawił się w Novym Kinie Przedwiośnie kilkanaście minut po godzinie 11. Wszedł swobodnie, jakby wchodził „do siebie”, ubrany w dżinsy i sportową bluzę. Wydał się lekko zawstydzony tak gorącym przywitaniem. Niezwykle naturalny, zwyczajny „facet”, który przyjechał z Warszawy, aby ot tak, normalnie porozmawiać. Jakby wpadł na kawę do sąsiada. Zupełnie inny „na żywo”, niż w filmach.

Tam, obsadzany jest głównie w rolach tzw. twardzieli, alkoholików i jako raczej „zimny drań” o ciepłym głosie, budzący sympatię widza. Taką też rolę ma w „Ziarnie prawdy”, gdzie gra w główną rolę, jako bezwzględny prokurator – Teodor Szacki. Film jest ekranizacją drugiej częścią trylogii, opowiadającej o losach prokuratora, autorstwa Zygmunta Miłoszewskiego. Akcja filmu rozpoczyna się wiosną 2009 roku. Prokurator z Warszawy przenosi się do Sandomierza. Tu, w tym mrocznym i, wydawałoby się, zapomnianym przez wszystkich mieście, przyjdzie zmierzyć się Szackiemu z dość dziwną sprawą. Szczegółów zdradzać nie będziemy, ale sam aktor na wczorajszym spotkaniu nie ukrywał, że…

– Spodziewałem się innego przyjęcia przez widzów tego filmu. Koledzy, jadąc na premierę, która miała miejsce w Sandomierzu, byli pełni obaw i jechali tam jak na ścięcie. Spodziewali się, że zostaną wygwizdani i obrzuceni pomidorami. A tam pełne zaskoczenie, bo publiczność sandomierska zgotowała im owację na stojąco. Podziękowaniom nie było końca, kwiaty, bankiety. Okazało się, że inteligentni ludzie mają dystans, a po drugie, akceptują pewną sytuację, która niekoniecznie z ich winy zaistniała w tym mieście – opowiadał.

Nadmienimy, że Sandomierz jest dość niekorzystnie sportretowany w książce, a to wszystko za sprawą nieszczęsnego obrazu, który wisi w katedrze sandomierskiej. – Jest to obraz niezwykle kontrowersyjny, który przez wiele lat był zasłonięty, dopiero niedawno władze kościoła katolickiego zdecydowały się go odsłonić – ciągnął dalej swoją opowieść o kulisach powstania „Ziarna prawdy”.

Co więcej, przyznał, że: – Paradoksem było, że sceny, które widzowie oglądają w filmie były nakręcane w Chełmnie, ponieważ ksiądz katedry sandomierskiej zgodził się na kręcenie w niej scen filmowych, natomiast… biskup nie. Pokazuje to swego rodzaju zacietrzewienie ze strony Kościoła, takiego trochę bezsensownego – stwierdził.

Nie tylko jednak z takimi przeciwnościami przyszło się zmierzyć filmowcom. Kiedy nakręcali ostatnią scenę w filmie, której akcja dzieje się na rynku – w kawiarence przy stoliku siedział Szacki i młoda dziewczyna.

– Musieliśmy się trochę śpieszyć, bo słońce szybko zachodziło. W tym czasie na rynku zjawiło się około piętnastu kobiet, które głośno zaczęły odmawiać różaniec, co oczywiście uniemożliwiało nam kręcenie tej sceny. Jesteśmy w 100% pewni, że to było zainspirowane przez kogoś. Nie pomagało to, że prosiliśmy, aby panie przyspieszyły lub się trochę odsunęły, nie pomagało nic. Mimo tego, że ludzie wcześniej szli nam na rękę. Chociaż – i w tym momencie Robert Więckiewicz uśmiechnął się wymownie – opowiem króciutką anegdotkę. Oni są już chyba trochę zmęczeni tym „Ojcem Mateuszem”, bo z jednej strony ten ojciec Mateusz rozsławił Sandomierz na całą Polskę, a z drugiej strony byłem świadkiem takiej sytuacji. Kręciliśmy scenę w jednym ze sklepów, który na parę godzin miał być zamknięty. Do tego sklepu zbliżyła się pani z małą dziewczynką, jeden z dyżurnych podszedł i przeprosił panią, że sklep jest, niestety, zamknięty. Pani nic nie powiedziała, odwróciła się tylko z taką miną niezadowolenia i odchodząc, powiedziała do dziewczynki: No chodź kochana, dzisiaj nie zrobimy tu zakupów, bo znowu ci zasrani filmowcy przyjechali – oczywiście słuchacze w kinie wybuchnęli gromkim śmiechem na te słowa.

Potem aktor opowiedział trochę o swojej roli prokuratora. Jaka jest ta postać? – Szacki bezwzględnie jest mężczyzną bardzo inteligentnym, stąd ma niezwykłe poczucie humoru. A humor i dystans daje jakby powietrze tej historii. Tak właśnie myślałem o tej roli, bo jednak ma on za zadanie rozwikłać tę trudną zagadkę, bo ma do czynienia z kilkoma morderstwami. Zajmuje się bardzo mrocznymi sprawami, a jego życie osobiste jest dosyć skomplikowane. Natomiast w tym mroku i w tej paranoi zachowuje zdrowy rozsądek. Jest w stanie zdobyć się na dystans i na żart, a nawet jakąś głupotę. Tutaj mam na myśli taki gest, który zapożycza od Sharon Stone z „Nagiego instynktu”. Jest to ewidentnie chęć rozładowania napięcia. Z tego wniosek, że Szacki jest człowiekiem pełnym humoru i inteligencji, co oznacza, że nie jest kretynem – stwierdził Więckiewicz.

– Osobiście bardzo lubię tę postać, bo jest po prostu… jakaś – stwierdził jednoznacznie. – Szacki nie jest ideałem, mamy tutaj do czynienia z wyjątkową kanalią, a ja próbuję go trochę ocieplić – tłumaczył widzom.

Przyznał także, że nie czytał powieści i nie znał twórczości Miłoszewskiego. Robert Więckiewicz opowiedział także o tym, jak to podniosły się głosy protestu związane z tym, że to on ma właśnie zagrać Szackiego, bo główny bohater książki wygląda zupełnie inaczej. Przez publiczność w Novym Kinie Przedwiośnie, było to stwierdzenie przyjęte z ogromnym niedowierzaniem, ponieważ chyba nikt lepiej do tej roli by nie pasował.

Kiedy aktor skończył opowiadać o przygodach związanych z nakręceniem filmu, a także o swojej postaci, przyszedł czas na dyskusję. Padało z sali wiele stwierdzeń, wiele pytań, na które bohater spotkania odpowiadał bez trudu. A jeśli ktoś go chwalił, aktor patrzył z takim niedowierzaniem, jakby mówiono o kimś innym.

Jaki jest Robert Więckiewicz? – „Twardziel” o niezwykłej wrażliwości, inteligencji i ogromnym poczuciu humoru. Z którą z granych postaci najbardziej się utożsamia? – Nie ma takiej – jak sam stwierdził. Ulubionego filmu, w którym gra, też nie ma, bo: – Jakby pani miała piątkę dzieci, to które kochałaby pani najbardziej? – pytał nas, jednocześnie odpowiadając na nasze pytanie.

No cóż, aktor obiecał, że za rok znowu odwiedzi Płock podczas Festiwalu Kultury i Sztuki dla Osób Niewidomych. A może w przyszłym roku organizatorzy już przygotują wersję z audiodeskrypcją najnowszego filmu „Król życia” z Robertem Więckiewiczem w roli głównej, który miał wczoraj swoją premierę w Warszawie?

 

1 of 17

- +

Reklama

REKLAMA

1. Fot. Rafael Dominik

2. Fot. Rafael Dominik

3. Fot. Rafael Dominik

4. Fot. Rafael Dominik

5. Fot. Rafael Dominik

6. Fot. Rafael Dominik

7. Fot. Rafael Dominik

8. Fot. Rafael Dominik

9. Fot. Rafael Dominik

10. Fot. Rafael Dominik

11. Fot. Rafael Dominik

12. Fot. Rafael Dominik

13. Fot. Rafael Dominik

14. Fot. Rafael Dominik

15. Fot. Rafael Dominik

16. Fot. Rafael Dominik

17. Fot. Rafael Dominik