Tu płocczanie wznosili barykady – ulica Sienkiewicza kryje wiele tajemnic

Spacer po ulicach Płocka, który odbył się w sobotę, obfitował w wiele ciekawych zwrotów akcji. Przewodnicy mówili jedno, a uczestnicy drugie. Najstarsi płocczanie dopowiadali swoje historie. Są takie miejsca na ul. Sienkiewicza, gdzie zatrzymał się dla nich czas…

Biuro turystyczne Duces Mazovie zorganizowało kolejne spotkanie z cyklu “Spacerkiem po… ulicach Płocka” i zaprosiło płocczan do „historycznej” wędrówki ulicą Sienkiewicza. Wydarzenie zaplanowano na sobotę, 28 stycznia, w godzinach 16-18.

Reklama

– Zapraszamy na spacer kolejną płocką ulicą wytyczoną na początku XIX w. w wyniku tzw. pruskiej regulacji miasta – zachęcali organizatorzy z Duces Mazovie.

Wyruszyliśmy o godzinie 16 przy skrzyżowaniu z ulicą Misjonarską. Była nas kilkunastoosobowa grupa. Zatrzymywaliśmy się przy ważniejszych miejscach w tej okolicy i pełni werwy słuchaliśmy opowiadania przewodników. I jak się wkrótce okazało… nie tylko ich. Co niektórzy z uczestników jednocześnie z nimi prowadzili indywidualny wykład. Było czego posłuchać.

– Tumska, Kolegialna, Sienkiewicza mają jedną wspólna cechę – powstały dzięki zaborcom, Prusakom – dowiedzieliśmy się. – Na przełomie wieku XVIII/XIX Prusacy się zadomowili i postanowili zorganizować Płock na nowo i wytyczyć ulice, co nastąpiło w 1803 r. A skąd nazwa Sienkiewicza? Aktualną nazwę ulica uzyskała po 1924 roku, kiedy sprowadzono prochy Henryka Sienkiewicza. Wcześniej podzielona na trzy części, miała odpowiednio nazwy – ul. Więzienna, ul. Sądowa, ul. Nowowięzienna – powiedzieli nam przewodnicy na skrzyżowaniu ul. Sienkiewicza z ul. Misjonarską i ruszyliśmy.

Nie sposób było oczywiście nie zatrzymać się zaraz przy płockim więzieniu usytuowanym przy ul. Sienkiewicza 22. Dawniej nad bramą wjazdową, która jest już obecnie zamurowana, był umieszczony napis: “Postrach rzuca na niecnych, dobrych ubezpiecza tym domem Fryderyk Wilhelm III”. Ale jak powiedział pewien starszy pan, ten napis dalej jest, ale za druga stroną muru… W dniu 7 czerwca 1991 r. z więźniami podczas pielgrzymki spotkał się Ojciec Święty Jan Paweł II. I doszło wówczas do niespotykanego w historii polskiego więziennictwa wydarzenia. Karol Wojtyła złamał porządek wizyty i udał się bezpośrednio między więźniów. Dla upamiętnienia tej wizyty, przy bramie głównej od ul. Sienkiewicza przytwierdzono tablicę.

Metamorfozy Płocka – więzienie

Zaraz dalej wznoszono barykady podczas krwawych  walk, które zaczęły się 8 sierpnia 1920 r. o godzinie 14 z Bolszewikami. Na ulicach Płocka wzniesiono wówczas 34 barykady, Niezwykle ważnym punktem obrony był właśnie róg ulic Sienkiewicza i Tumskiej.

Przemierzając dalej ulicę Sienkiewicza, zatrzymaliśmy się na rogu ul. 1 Maja, gdzie znajduje się  jedna z najładniejszych, ale tak źle osławionych kamienic w stylu neorenesansowo-modernistycznym zwana “nową katedrą”. Choć, zdaniem przewodników, spokojnie mogłaby być nazywana pałacykiem. Mieściła się tam kwatera NKWD, UB, SB, następnie milicji i w końcu policji. Obecnie budynek stoi pusty, a na tym terenie trwają prace archeologiczne IPN.

Na terenie dawnej komendy policji kolejna zagadka – średniowieczne cmentarzysko

Obejrzeliśmy znajdujący się naprzeciwko niej budynek dawnej poczty z początku XIX w, a przy nr 28 – Miejsce Pamięci Narodowej, o którym przypomina tablica i głaz. 19 stycznia 1945 r. funkcjonariusze gestapo spalili 79 osób w oficynie domu przy ul. Sienkiewicza 28 w Płocku. Wśród zabitych byli więźniowie i płocczanie. Uczestnicy naszej wędrówki mówią, że tych ludzi spalono żywcem.

– Rodowity płocczanin, mój dziadek, został tu spalony, wszystko widziała moja babcia – powiedziała wzruszona starsza pani. –  Dziadkowie mieszkali po prawej stronie w parterowym domku, w pobliżu obecnego Tigera. Dziadek szedł z ul. Królewieckiej na Kościuszki 10, bo mu się wnuk urodził. Niedaleko NovegoKina Przedwiośnia został złapany i tutaj żywcem spalony. I moja mama widziała, jak się palił – powiedziała przejęta.

W tej sytuacji popadliśmy w chwilę zadumy. Miejsce pamięci zamknięte za bramą i nadchodzący zmierzch…

– To co oglądamy jest niezwykle cenne, w zeszłym roku na ul. Kolegialnej patrzyliśmy na budynek żydowskiego gimnazjum – przypomniał przewodnik. – Mówiłem, że jak się nic nie zmieni, nie będzie już możliwości obejrzeć tego budynku i faktycznie tak się stało. Byliśmy ostatnią grupą, która miała okazje zobaczyć ten obiekt. Niestety, to jest przykre, ale są takie miejsca, o których należałoby pamiętać, które warto byłoby ocalić od zapomnienia, ale nie zawsze się udaje – dodał.

Budynek przy ul. Kolegialnej 28 był niezwykle ciekawym architektonicznie zabytkiem Płocka, który zbudowano w 1859 r. Mieściło się w nim Żydowskie Koedukacyjne Gimnazjum Humanistyczne, potem mieszkania. W ostatnich latach opuszczone i nieremontowane dawne gimnazjum przemieniło się w ruinę. Nowy inwestor doprowadził do jego wyburzenia.

Zobaczcie, jak wyglądał nasz spacer po historii Płocka.

 

1 of 20

- +

Reklama

REKLAMA

1. fot. Joanna

2. fot. Joanna

3. fot. Joanna

4. fot. Joanna

5. fot. Joanna

6. fot. Joanna

7. fot. Joanna

8. fot. Joanna

9. fot. Joanna

10. fot. Joanna

11. fot. Joanna

12. fot. Joanna

13. fot. Joanna

14. fot. Joanna

15. fot. Joanna

16. fot. Joanna

17. fot. Joanna

18. fot. Joanna

19. fot. Joanna

20. fot. Joanna