Doktorat to więcej niż nauka. O ambicji, stresie i drodze po tytuł naukowy [PODCAST]

Studia doktoranckie często kojarzą się z elitarną ścieżką kariery, wymagającą ogromnej wiedzy, samodyscypliny i determinacji. W rozmowie w studiu PetroNews uczestnicy pokazali jednak, że za naukowym tytułem stoją także osobiste historie, emocje i codzienna praca nad sobą.

Reklama

Doktorat z potrzeby serca i rozwoju

Jedną z uczestniczek podcastu była Andżelika Pacierowska, która przyznała, że decyzja o podjęciu doktoratu miała nie tylko zawodowe, ale również osobiste podłoże.

– Podeszłam bardziej interdyscyplinarnie do swojego rozwoju zawodowego. Mam ukończone studia z zarządzania, ale nauki o rodzinie są związane bardziej z moją prywatną ścieżką – mówiła.

Jak wyjaśniła, jako mama trójki dzieci, w tym również w spektrum autyzmu, postanowiła połączyć własne doświadczenia z rozwojem naukowym. Tematem jej pracy doktorskiej jest obraz małżeństwa i rodziny wśród rodziców dzieci ze spektrum autyzmu w grupie użytkowników Facebooka.

Nauka jako intelektualna przygoda

Jakub Wojtala spojrzał na doktorat z nieco innej perspektywy. Podkreślał, że to kolejny etap rozwoju i szansa na nowe doświadczenia.

– To kolejna przygoda, tylko tym razem intelektualna, a że elitarna, to również ekscytująca – powiedział.

Dodał, że dzięki studiom doktorskim udało mu się nawiązać wiele cennych kontaktów i utwierdzić w przekonaniu, że chce dalej podążać tą drogą.

Z kolei Dominik Śniecikowski-Robacki podkreślał, że możliwość realizacji doktoratu blisko miejsca zamieszkania była impulsem, którego nie chciał zmarnować.

– Jak dowiedziałem się, że w Akademii Mazowieckiej nieopodal mojego miejsca zamieszkania jest możliwość odbycia doktoratu, nie zastanawiałem się zbyt długo – zaznaczył.

To już nie studia prowadzone „za rękę”

Dr Aleksandra Chmielewska tłumaczyła, że szkoła doktorska znacząco różni się od wcześniejszych etapów edukacji.

– To jest przepaść. Mamy już ukształtowanego człowieka, świadomego swoich zainteresowań badawczych. Zakres merytoryczny mocno się zawęża – wyjaśniała.

Jak podkreśliła, doktoranci muszą samodzielnie pilnować terminów, postępów badań, zaliczeń i rozwoju własnej pracy. Nikt nie prowadzi ich już krok po kroku.

To potwierdzili również sami uczestnicy. Dominik przyznał wprost:

– Na doktoracie nikt nas za rękę nie prowadzi. Albo chcemy, albo nie.

W odpowiedzi padło krótkie dopowiedzenie prowadzącej: – Albo odpadacie.

Naukowiec musi umieć mówić

Jednym z tematów rozmowy były wystąpienia publiczne. Goście podcastu tuż przed nagraniem uczestniczyli w krótkich warsztatach z komunikacji i autoprezentacji.

Dr Chmielewska zaznaczyła, że umiejętność mówienia jest dziś naukowcom niezbędna.

– To bardzo poważny przedmiot, ponieważ daje łatwość mówienia o badaniach. Czasami nawet po to, żeby granty uzyskać albo popularyzować naukę – podkreśliła.

Jak dodała, badania nie powinny trafiać wyłącznie „do szuflady”, lecz służyć społeczeństwu. Dlatego naukowcy muszą umieć jasno i ciekawie opowiadać o swojej pracy.

Walka ze stresem i praca nad głosem

Doktoranci przyznali, że warsztaty pozwoliły im spojrzeć krytycznie na własne słabości. Jakub mówił o pracy nad głosem i świadomością mowy.

– Uzmysłowiły mi pewne mankamenty, nad którymi będę pracował – stwierdził.

Z kolei Andżelika zwróciła uwagę na znaczenie opanowania stresu.

– Głównie praca nad panowaniem nad stresem, wycięciem myśli, które blokują mowę – powiedziała.

Dominik, choć ma doświadczenie w wystąpieniach publicznych przyznał, że takie warsztaty są „bombą informacyjną”.

Na zakończenie Agnieszka Stachurska życzyła swoim gościom, by zdobyte umiejętności zaprocentowały nie tylko w trakcie studiów, ale także podczas obrony doktoratu i w życiu prywatnym.

Jak widać, droga do stopnia naukowego to nie tylko biblioteka, artykuły i badania. To także rozwój osobisty, odporność psychiczna i umiejętność mówienia o rzeczach trudnych w sposób prosty i wiarygodny. A to kompetencje przydatne nie tylko w świecie nauki.