„Pod Mocnym Aniołem” czy… mrocznym?

(…)doszłam do wniosku, że tytuł powinien brzmieć „Pod Mrocznym Aniołem”. Dlaczego? Dominuje w nim wszechobecny smutek, przygnębienie i alkohol, który leje się w tym filmie nawet nie strumieniami. Do tego dochodzą niewyszukane sceny erotyczne, chwilami brutalne. Film jest mroczny. Chyba nawet konesera mocnych wrażeń mogą zniechęcić kolejne etapy upadku głównego bohatera…

Jeśli lubicie role kreowane przez Roberta Więckiewicza, oczywiście możecie wybrać się do kina – aktor pokazuje tym razem inne oblicze swojego aktorskiego kunsztu.

Reklama

A mowa o jego roli w filmie „Pod Mocnym Aniołem”, który swoją premierę miał 17 stycznia. Jest to najnowsze dzieło Wojciecha Smarzowskiego, nakręcone na podstawie powieści Jerzego Pilcha, o tym samym tytule. Do obejrzenia go może skłaniać obsada. Zdecydowanie są to twarze, które chętnie ogląda się na każdym ekranie, nie tylko dużym. I tak, obok Roberta Więckiewicza, grają w nim m.in.: Andrzej Grabowski, Kinga Preis, Marcin Dorociński, Arkadiusz Jakubik czy młodziutka Julia Kijowska.

Nie nastawiłam się na krytykę, jednak po wyjściu z kina doszłam do wniosku, że tytuł powinien brzmieć „Pod Mrocznym Aniołem”. Dlaczego? Dominuje w nim wszechobecny smutek, przygnębienie i alkohol, który leje się w tym filmie nawet nie strumieniami. Do tego dochodzą niewyszukane sceny erotyczne, chwilami brutalne. Film jest mroczny. Chyba nawet konesera mocnych wrażeń mogą zniechęcić kolejne etapy upadku głównego bohatera.

Oglądając zapowiedź „Pod Mocnym Aniołem”, byłam zachwycona problemem poruszanym przez twórców. Tym bardziej, że alkoholizm jest coraz częściej leczoną jednostką chorobową w naszym kraju. Byłam też przygotowana na mocne sceny… Ale nie na urywane fragmenty alkoholowego amoku, bo film z takich się głównie składa.

Bohater Jerzy jest znanym pisarzem, a przy tym alkoholikiem. Zaczyna wierzyć, że może przestać pić. Ale tylko wierzyć, bo akcja całego filmu to odwyk. Nasz bohater wychodzi z detoksu i… wraca. W międzyczasie pije. Nawet nie próbuje żyć normalnie. Poznajemy też innych bohaterów, którzy muszą opisać swoją historię własnymi słowami, aby wziąć udział w terapii, alkoholików w różnym wieku, wykonujących różne zawody.

Wniosek nasuwa się jeden – alkoholikiem może zostać każdy z nas. Wystarczy, i to chyba twórcy filmu mieli na myśli tworząc go, że od tej straszliwej choroby dzieli nas maleńki włos. Ten jeden kieliszek, jeden wypity łyk alkoholu, może każdego zaprowadzić na dno. Na pewno reżyserowi udało się pokazać, przyznajmy, że w dość drastyczny sposób, myślę że zbyt drastyczny, jak nawet najbardziej inteligentny człowiek może się zatracić, zagubić i przepaść w szponach… bynajmniej nie anioła…

Nie zniechęcając nikogo do oglądania muszę jednak przyznać, że drugi raz nie wybrałabym się na ten film. Być może jednak do niektórych trafia ten sposób przekazywania emocji.
Do tej pory film obejrzało ponad pół miliona widzów.