Okiem Robaka: Płocczanie – kochajmy się!

We wtorkowy poranek w naszym mieście zawrzało! Otóż „Gazeta Wyborcza” w artykule „Wielkie żarcie i inne grzechy” nie pozostawiła na płocczanach suchej nitki – okazuje się, że przodujemy w Polsce w obżarstwie, pijaństwie i awanturach! Na domiar złego, lokujemy się na szarym końcu pod względem nieczystości, czyli prościej rzecz ujmując rozpusty. No tego to już za wiele!!!

[dropcap]J[/dropcap]ako dotknięty do żywego Płocczanin z dziada – pradziada, mimo wszystko bardzo uważnie przeczytałem tekst Andrzeja Fedorowicza. I choć mam nieodparte wrażenie, że wnioski cechuje zbyt duża dziennikarska swoboda, to przecież mądrzy ludzie twierdzą, że nawet w plotce jest ziarenko prawdy. Tymczasem „Wyborcza” zebrała dane z różnych źródeł, więc tym bardziej sprawa stała się poważna, wręcz polityczna.

Reklama

Jako osobnik, prawdopodobnie dotknięty grzechem obżarstwa i pijaństwa, krytycznie taksowałem siebie w lustrze – mięsień piwny w normie, sylwetka spokojnie mieści się w obramowaniu, gęba…? No, rzecz gustu, ale od rana ogolona i nie zapita, bez śladów walki. Pospiesznie wybiegłem z domu w poszukiwaniu dotkniętych grzesznymi nawykami. Poza nieliczną grupką smakoszy trunków wszelakich, krążących po Starym Mieście, nie napotkałem patologicznych grubasów okładających się w pijackim widzie po napęczniałych, czerwonych mordach. Po Jachowicza, Tysiąclecia i innych ulicach przechadzali się całkiem przeciętni rozmiarowo ludzie (lekko podwyższone „L”), ani za bardzo ospali, ani pobudzeni, ot, zwyczajny obrazek, jak w każdym innym polskim grodzie. A zatem chyba nie jest tak źle, może to jakiś metodologiczny błąd w obliczeniach?

Uspokojony co nieco, wróciłem do domu i zapadłem w ulubiony fotel, ale dręczące wątpliwości uwierały wciąż, jak gwóźdź w bucie. Podniosłem zmiętą nieco gazetę, przewertowałem dane – a jeżeli się nie mylą, tylko my, płocczanie tak przyzwyczailiśmy się do swoich grzechów, że już ich nie dostrzegamy…?

Przeczytajrównież

Da się tu mieszkać, czy jednak nie? Polemika prezydenta z portalem

15 października 2015

Okiem Robaka: Cha-Cha-Cha… Ka-Ka-Ka?

12 stycznia 2015

O czym szumią media… „Idą, idą święta…”, czyli jak nie wpędzić się w depresję

9 grudnia 2014

Okiem Robaka: O czym szumią media…

29 września 2014

Żeby rozwiązać problem, trzeba go najpierw poznać od podszewki. Wygląda na to, że erotyczne uciechy nie specjalnie nas interesują, z rozkoszą oddajemy się natomiast jedzeniu i piciu. Co by na to powiedział wytrawny psycholog? Pewnie nie omieszkał by wskazać, że popęd erotyczny zastępujemy innym – konsumpcją spożywczą, na domiar złego, ta sytuacja strasznie nas frustruje i podwyższa nasz poziom agresji. A kto chciałby na oczach wszystkich Polaków zostać nie dość, że grubasem, to jeszcze impotentem?!

Nie czas płakać nad mlekiem, które już się rozlało – czas na zmiany. W kontekście zbliżających się świąt może jeszcze nie stawiajmy sobie zbyt wygórowanych wymagań, w końcu jest to tradycyjny czas rozkoszowania się kulinarnymi rarytasami bez kontroli i umiaru. Ale zaraz po świętach, Drodzy Płocczanie, wspólnie bierzemy się w karby. Pozytywne nastawienie zazwyczaj czyni cuda – jak ograniczymy naszą rozpasaną konsumpcję, zadziwimy niejedno miasto.

Bardziej jednak martwię się tymi kiepskimi wynikami w rozpuście. Czyżby dumnie sterczące kominy Orlenu w jakiś sposób nas onieśmieliły, pozbawiły chęci i radości z najnaturalniejszego w świecie „bzykania”?

[pullquote]…od wielu lat rozmawiamy o wymierającej ulicy Tumskiej i Grodzkiej… A gdyby tak wyposażyć je w czerwone latarnie i tajemnicze witrynki wzorem Hamburga, czy Amsterdamu? Gwarantuję, że natychmiast zatętniłyby wieczornym, a w zasadzie nocnym życiem. A i przed innymi miastami byłoby się potem czym pochwalić…[/pullquote]

Co prawda, to właśnie do interpretacji danych mam największe wątpliwości. Okazało się, że Płock jest w pierwszej piątce miast o najwyższym wskaźniku rozwodów, których immanentną przyczyną bywa również zdrada. Tymczasem wskaźnik rozpusty „Wyborcza” oparła o ilość agencji towarzyskich, funkcjonujących w mieście oraz liczbę ofert erotycznych zamieszczanych w mediach – tu rzeczywiście nie mamy się czym pochwalić. Cóż z tego wynika?

Po pierwsze – nam do seksu nie potrzeba gazety.

Po drugie – chyba nie jest z nami tak źle, ale zdradzamy w delegacji, „pracując” na dobre współczynniki mieszkańców innych miast…

Swoją drogą, inne dane rysują też całkiem pozytywny obraz płocczan – nie piszemy na siebie donosów, nie jesteśmy podejrzliwi, nie popełniamy przestępstw przeciwko mieniu. To już coś.

Tym niemniej, nie powinniśmy zasypywać gruszek w popiele. Jeżeli komuś przyjdzie ochota zrobić kiedyś równie wyczerpujące porównanie, jako dumni mieszkańcy tysiącletniego grodu musimy być przygotowani. A zatem logistyka przede wszystkim. Jak wynika z materiału, w Płocku, żeby osiągnąć satysfakcjonujący poziom miłości do bliźniego swego, dramatycznie brakuje agencji towarzyskich. I tu mam swój autorski pomysł – od wielu lat rozmawiamy o wymierającej ulicy Tumskiej i Grodzkiej… A gdyby tak wyposażyć je w czerwone latarnie i tajemnicze witrynki wzorem Hamburga, czy Amsterdamu? Gwarantuję, że natychmiast zatętniłyby wieczornym, a w zasadzie nocnym życiem. A i przed innymi miastami byłoby się potem czym pochwalić…

No pomysł może i głupi… Ale w ogóle pomysł. A na bezrybiu i rak ryba…