List czytelnika: Wstaliśmy – teraz trzeba ruszyć do przodu

Wisła Płock zakończyła sezon remisem z Garbarnią Kraków i awansem do I ligi. Przeczytajcie artykuł, w którym nasz czytelnik dzieli się refleksją na temat drogi płockiej drużyny do aktualnego miejsca w tabeli.

Wisła Płock – trochę historii

Przez ten klub przewinęło się wielu porządnych piłkarzy, którzy w CV mogą sobie zapisać zarówno grę w Ekstraklasie, jak i nawet w reprezentacji. Mam tu na myśli nie tylko starych wyjadaczy jak Wasilewski, Mila, Jeleń czy Sobolewski z Saganowskim. Oprócz nich grali tu przecież jeszcze choćby Peszko i Mierzejewski. A warto jeszcze dodać, że trenowali tutaj również Matusiak czy Łobodziński, którzy w reprezentacji Polski swego czasu nieźle się zadomowili. Celowo ominąłem Rachwała czy Gevorgyana, bo ich reprezentantami Polski ciężko w sumie nazwać.

Reklama

Kiedyś ta drużyna miała piękny okres w swojej historii. Czwarte miejsce w lidze, Puchar Polski, a na dokładkę Superpuchar… Potem było już jednak tylko gorzej. Spadek o szczebel niżej, następnie o jeszcze jeden, na krótko powrót do I Ligi i znów degradacja. W tym czasie PKN Orlen odwrócił się od Wisły i zaprzestał jej sponsorowania. W końcu, po wielu zawirowaniach, klub – będący w dużym dołku – przejął Jacek Kruszewski, czyli były prezes Stowarzyszenia Sympatyków Klubu Wisła Płock.

Nowy prezes i dobre zmiany

Kruszewski jest powszechnie lubianą osobą, która nie kryje swojej miłości do klubu – wręcz przeciwnie, okazuje ją na każdym kroku. Wszyscy ludzie związani z klubem byli zachwyceni, że to właśnie on przejął stery w Wiśle po nieudolnych poprzednikach. Wiedzieli bowiem, że zależy mu przede wszystkim na swojej ukochanej drużynie, a nie na przykład na pieniądzach. I mieli rację. Ten mężczyzna, wraz z całym zarządem Wisły, dołożył wszelkich starań, aby ten zespół znów wrócił na właściwe tory. I udało się. Świetnym posunięciem okazało się zatrudnienie Marcina Kaczmarka. Następnie wspólnie skompletowano sztab szkoleniowy, a potem dokonano dobrych transferów. Efekt? Awans do I Ligi, nie ponosząc ani jednej przegranej w rundzie rewanżowej. Wisła swój sezon zakończyła serią dziewiętnastu meczów bez porażki. Warto też dodać, że bilans bramek za ostatnie sześć meczów to osiemnaście goli strzelonych i pięć straconych. Kto się przyczynił do takich wyników?

Przeczytajrównież

Wyjątkowe nowe barwy ORLEN Wisły Płock

24 lutego 2026

Kto kupi Wisłę Płock? Jest oficjalna deklaracja

21 lutego 2026

Prezentacja Wisły Płock [FILM, ZDJĘCIA]

30 stycznia 2026

Nafciarze spotkają się w galerii z kibicami

30 stycznia 2026

Mistrzowie rundy wiosennej

Prawdziwym objawieniem rundy wiosennej był Daniel Szczepankiewicz. Chłopak został na dobrą sprawę sprowadzony w zimę jako opcja mocno rezerwowa, gdyż niepodważalną pozycję miał bramkarz Seweryn Kiełpin, a jego naturalnym zmiennikiem wydawał się sprowadzony Mateusz Struski. W kadrze był jeszcze dodatkowo Marcin Kwiatkowski. Gdy Seweryn złapał kontuzję, popularny „Boruc” wygrał jednak z nimi rywalizację i rozegrał wspaniałą rundę, ratując Wiśle parę punktów. Jego oponent, Seweryn Kiełpin, przez kontuzję stracił miejsce w podstawowym składzie w rundzie rewanżowej właśnie na rzecz Daniela, ale w moich oczach jest naprawdę porządnym golkiperem z dobrym refleksem.

Podstawowy blok obrony tworzyła stała czwórka: Nadolski, Magdoń, Radić i Mysona, która zmieniała się tylko w przypadku urazu któregoś z tych defensorów lub zawieszenia za kartki. Łukasz Nadolski to kapitan z krwi i kości, dobry duch zespołu. Nawet jeśli czasami braknie mu umiejętności czysto technicznych, to wszystko nadrabia charakterem. Paweł Magdoń, mimo kiepskiego początku sezonu, z czasem stał się prawdziwą ostoją naszej defensywy. Młodzi zawodnicy mogą się przy nim jeszcze sporo nauczyć. Trochę niedoceniany jest chyba Marko Radić – facet od początku swojego pobytu w Wiśle imponuje mi swoim opanowaniem i pewnością siebie. Potrafi świetnie przerzucić piłkę na drugą stronę, uruchomić kogoś długim podaniem bądź rozegrać piłkę, odciążając defensywnych pomocników. To jeden z nielicznych pozytywnych śladów, jakie pozostały po Liborze Pali.

Powiem szczerze, że Arkadiusz Mysona przez większość sezonu mnie do siebie w ogóle nie przekonywał. Końcówkę sezonu miał już lepszą, co dobrze prognozuje na następny sezon. Szkoda mi trochę Rafała Zembrowskiego, swego czasu czołowego zawodnika Młodej Polonii Warszawa, w której grali wówczas między innymi Pazio, Wszołek lub Teodorczyk. „Zembroś” jest niezłym zawodnikiem, w dodatku wciąż stosunkowo młodym, ale ciągle pozostaje tylko uniwersalnym rezerwowym. Wartym uwagi zawodnikiem jest na pewno siedemnastoletni Grzegorz Wawrzyński. Jest to utalentowany obrońca, który jednak mimo regularnych treningów z dorosłą drużyną nie zdołał zadebiutować jeszcze w pierwszej Wiśle. Często za to znajdował się już na ławce rezerwowych.