Fryderyka sen w… Muzeum Diecezjalnym [ZDJĘCIA]

To była prawdziwa uczta, tak dla miłośników muzyki, jak i dla wielbicieli teatru. Nie było nadzwyczajnej scenografii, nie było wielu aktorów. Jednak goście na wczorajszym spektaklu – „Obłoczni, czyli sen Chopina”, za sprawą muzyki i dwóch polskich artystów mogli poczuć się jak w niebie… duchowym niebie.

Wczoraj, 1 marca w Muzeum Diecezjalnym w Płocku wystawiany był spektakl „Obłoczni, czyli sen Chopina”. Reżyser, autor a zarazem narrator w sztuce, Grzegorz Walczak, oparł scenariusz na listach dwóch przyjaciół Fryderyka Chopina i Juliana Fontany. Pierwszego zagrał rewelacyjny Olgierd Łukaszewicz, drugiego zaś równie świetny aktor – Henryk Talar. Na szczególną uwagę zasługuje także oprawa muzyczna, w wykonaniu Marii Pomianowskiej i jej zespołu – Gwidona Cybulskiego oraz Ewy Beaty Ossowskiej.

Reklama

Sztuka jest o tyle niecodzienna, że łączy w sobie dwa bardzo odmienne gatunki – fantasy i dokumentalistykę. Dwaj przyjaciele po śmierci toczą ze sobą dialog. Nie jest to grzeczna rozmowa. Chwilami przyjaciele kłócą się i wspominają. Rozpamiętują konflikt, który Julian Fontana za życia skrzętnie ukrywał przed światem. Nie był to tylko konflikt słowny, ale także muzyczny. W kłótni Juliś (nazywany tak przez Fryderyka), oskarża przyjaciela o to, że popularyzował i wydawał jego dzieła kosztem własnej kariery. Widzom ukazuje się też inny obraz muzycznego geniusza, który np. nie umie zapisać powstałej w jego głowie kompozycji.

Spektakl porusza temat pełnej sprzeczności przyjaźni Fryderyka Chopina z Julianem Fontaną – jego powiernikiem, kopistą, wydawcą i popularyzatorem jego dzieł. Z listów, czytanych przez aktorów i narratora, widzowie dowiadują się o konflikcie muzycznym, który toczył się między nimi. Dialog z autentycznej korespondencji z czasów życia bohaterów, przeplata swoista „rozmowa” muzyczna między klasycznym fortepianem – oryginalną muzyką najwybitniejszego polskiego kompozytora – a egzotycznymi instrumentami. Zespołowi Marii Pomianowskiej genialnie udało się przenieść słuchaczy w świat… obłoków i muzycznego raju. Pomiędzy Mazurki i Etiudy Chopina wplecione były dźwięki folkloru japońskiego, arabskiego czy kurdyjskiego. Usłyszeliśmy też dwa marsze żałobne – Fryderyka Chopina i Juliana Fontany.

Natchnienie do scenariusza Grzegorz Walczak znalazł w listach wydanych przez Magdalenę Oliferko za pośrednictwem Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina w 2009 roku. Treść tej korespondencji rzuca nowe światło na postać geniusza. Sztuka miała charakter tragikomedii. A najlepszą recenzję wydali sami widzowie – owacją na stojąco.

 

1 of 29

- +

Reklama

REKLAMA

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

21.

22.

23.

24.

25.

26.

27.

28.

29.