„Alchemia” zawładnęła Płocką Galerią Sztuki

Kilka miesięcy temu w Galerii gościł ze swymi transformacjami materii zaklętymi w obrazach Piotr Pasiewicz. Tym razem przyszła pora, aby swe dokonania zaprezentowała kolejna przedstawicielka „next generation” – Małgorzata Kosiec.

Reklama

Artystka jest łodzianką. W latach 1995-2000 studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi im. Władysława Strzemińskiego, które ukończyła z wyróżnieniem. Jeszcze w trakcie studiów dostrzeżono jej wyjątkowe zdolności, obejmując programem stypendialnym Ministra Kultury i Sztuki. W 2002 roku Małgorzata Kosiec została finalistką niezwykle prestiżowego programu International Young Art. domu aukcyjnego Sotheby’s. W swym artystycznym dorobku ma już kilkadziesiąt wystaw indywidualnych i zbiorowych. Jej prace były prezentowane w polskich galeriach, ale międzynarodowe uznanie krytyki i wysoką rangę na międzynarodowym rynku sztuki artystka zyskała wystawiając w Nowym Jorku, Tel–Avivie, Amsterdamie, Denver, Gotheborgu, Malmo, Sztokholmie, Dusseldorfie i Londynie.

Mamy zapewne niepowtarzalną okazję, bowiem na obu piętrach Płockiej Galerii Sztuki wyeksponowano właśnie ponad sześćdziesiąt obrazów Małgorzaty Kosiec. Czy to malarstwo da się w kilku słowach scharakteryzować, opisać językiem „szufladek”? Gdyby istniała takowa możliwość, nie byłoby pewnie tak cenione. Artystka rozwija swą twórczość równolegle w dwóch stylach: abstrakcjach i tzw. portretach typograficznych, osadzonych w malarstwie figuratywnym. Co łączy tak, wydawać by się mogło, odległe nurty? Funkcję zworników stanowi kilka elementów – tradycja, warsztat i warstwa semantyczna, odpowiadająca na sakramentalne pytanie, co autor miał na myśli.

Małgorzata Kosiec czerpie z dorobku i tradycji malarstwa wielkich mistrzów. Jej obrazy powstają etapami, polegającymi na żmudnym nakładaniu kolejnych, laserunkowych warstw farb, pigmentów i ich mieszanek, które są zupełnie autorskimi, unikalnymi rozwiązaniami, opracowanymi przez artystkę w drodze doświadczeń. Tu właśnie rodzi się prawdziwa, malarska alchemia… Dla wyjaśnienia laserunek jest techniką polegającą na nakładaniu wielu warstw rozrzedzonej farby w celu osiągnięcia iluzji głębi i wewnętrznego światła w obrazie. Specjalizowali się w tej technice wielcy mistrzowie holenderscy „złotego wieku”. Małgorzata Kosiec korzysta nie tylko z osiągnięć malarstwa w zakresie warsztatu; łączy także w swej twórczości różne kierunki, które z pozoru wydają się pozostawać na przeciwległych biegunach – abstrakcyjny i figuratywny.

Kolejnym zabiegiem opracowanym przez artystkę jest stosowanie folii, żeli i taśm maskujących. Jednakże generalnym atrybutem tego malarstwa, sygnaturą autorstwa jest nakładanie w kolejnych pokładach farby tysięcy znaków graficznych – liter i liczb. Z nich wyłaniają się kształty, tu buduje się głębia i wrażenie perspektywy. Czemu służą te wszystkie zabiegi? Zaintrygowaniu odbiorcy, skłonieniu go do pogłębionego, niespiesznego poznawania dzieła. Okazuje się, że każda z prac ma kilka wymiarów, drga i przeobraża się w zależności od tego, z jakiej odległości i pod jakim kątem na nią spoglądamy, ujawnia swe nowe oblicza. Tworzy się nowa iluzja, wykorzystująca niedoskonałości ludzkiego oka i sensorycznego poznania.

Skądinąd w sztuce nie jest to pomysł nowy; w celowym wprowadzaniu publiczności w błąd lubował się chociażby Salvador Dali, tworząc z układów kul portret Gali, czy też transformując łabędzie w słonie, ale w XX wieku rozwinął się kierunek artystyczny, bazujący na złudzeniach wzrokowych – op-art. Z polskiego podwórka trudno tu nie wspomnieć o Wojciechu Fangorze, który w oparciu o te doświadczenia wykształcił własny język artystyczny. W pewnym sensie odwrócone, op-artowe wyzwanie podjął nie tak dawno płocki malarz Włodzimierz Kwiatkowski wpisując w swe przestrzenne obrazy złudzenie dwuwymiarowości. Każdy jednakże z wymienionych przypadków wykorzystania ułomnej percepcji ludzkiego narządu wzroku nosił w sobie różne, twórcze intencje.

Dla Małgorzaty Kosiec zastosowanie malarskiej iluzji służy budowaniu warstwy narracyjnej. Jak wiemy nie zawsze programowo pojawia się ona w sztukach plastycznych; niejednokrotnie artysta dąży jedynie do czystej ekspresji, mającej wzbudzać nasze estetyczne doznania i emocje. Tu jednakże złudzenie staje się ważnym elementem artystycznej narracji, dialogu z widzem. Podobną funkcję pełni także zastosowanie elementów typograficznych. Cyfry w „Obrazach liczonych” pojawiły się wiele lat temu w wykonywanych z benedyktyńską cierpliwością pracach Romana Opałki. W ten sposób opisywał upływ czasu odnosząc go do egzystencji ludzkiej. Tymczasem Małgorzata Kosiec wprowadzając symbole graficzne do swego artystycznego języka widzi zupełnie inny sens tego zabiegu.

Jak sama mówi:

„…staram się by moja sztuka oddawała ducha pokolenia, ten słynny zeitgeist. Należę do generacji, która pierwsza w historii ludzkości poszerzyła przestrzeń życia o tę wirtualną i 3D”.

I wszystko staje się jasne. Wielkoformatowe abstrakcje artystki przypominają układy skomplikowanych cybernetycznych sieci, informatycznych ścieżek, po których błądzą nasze myśli, porzucone urywki zdań, uwięzione sentencje… Świat zagubił się w powodzi komunikatów, zatopiliśmy w medialnym zgiełku i chaosie. Paradoksalnie rozwój cyfrowej komunikacji zamiast zbliżyć, oddalił nas od siebie. Dużo wygodniej porozumieć się ze sobą za pomocą multimediów; uśmiechamy się do tysięcy ledowych diod tworzących wizerunek bliskiej nam osoby na ekranie, ronimy łzy słysząc cyfrowo przetworzony dźwięk naśladujący głos, wydobywający się ze słuchawki; zbyt łatwo zrezygnowaliśmy z osobistego, bezpośredniego obcowania ze sobą.

Analogiczny, swego rodzaju znak naszych czasów zawarty jest w portretach typograficznych. Kontury twarzy zbudowane z tysięcy znaków unoszą się w bezmiarach wirtualnych, zero – jedynkowych światów; cyfrowe impulsy i biliony metadanych przeszywają nasze ciała z prędkością światła, składając jednocześnie z mikronowych modułów obraz człowieka… a może nawet ludzkiego programu umieszczonego w niezmierzonym matrixie?

Na koniec warto pewnie zadać sobie pytanie dla twórczości Małgorzaty Kosiec zasadnicze, czy jej malarstwo jest jedynie skrzętnym opisem rzeczywistości, a także człowieka naszych czasów i pokolenia multimediów, czy też jest również swego rodzaju tęsknotą za rajem utraconym, poszukiwaniem kierunków świadomego rozwoju naszej zdigitalizowanej cywilizacji? Zachęcam Państwa do indywidualnego poszukiwania odpowiedzi na to i inne nie mniej frapujące, egzystencjalne wątpliwości.

Wystawa będzie czynna do 19 sierpnia br.

 

1 of 51

- +

Reklama

REKLAMA

1. Fot. Waldemar Robak

2. Fot. Waldemar Robak

3. Fot. Waldemar Robak

4. Fot. Waldemar Robak

5. Fot. Waldemar Robak

6. Fot. Waldemar Robak

7. Fot. Waldemar Robak

8. Fot. Waldemar Robak

9. Fot. Waldemar Robak

10. Fot. Waldemar Robak

11. Fot. Waldemar Robak

12. Fot. Waldemar Robak

13. Fot. Waldemar Robak

14. Fot. Waldemar Robak

15. Fot. Waldemar Robak

16. Fot. Waldemar Robak

17. Fot. Waldemar Robak

18. Fot. Waldemar Robak

19. Fot. Waldemar Robak

20. Fot. Waldemar Robak

21. Fot. Waldemar Robak

22. Fot. Waldemar Robak

23. Fot. Waldemar Robak

24. Fot. Waldemar Robak

25. Fot. Waldemar Robak

26. Fot. Waldemar Robak

27. Fot. Waldemar Robak

28. Fot. Waldemar Robak

29. Fot. Waldemar Robak

30. Fot. Waldemar Robak

31. Fot. Waldemar Robak

32. Fot. Waldemar Robak

33. Fot. Waldemar Robak

34. Fot. Waldemar Robak

35. Fot. Waldemar Robak

36. Fot. Waldemar Robak

37. Fot. Waldemar Robak

38. Fot. Waldemar Robak

39. Fot. Waldemar Robak

40. Fot. Waldemar Robak

41. Fot. Waldemar Robak

42. Fot. Waldemar Robak

43. Fot. Waldemar Robak

44. Fot. Waldemar Robak

45. Fot. Waldemar Robak

46. Fot. Waldemar Robak

47. Fot. Waldemar Robak

48. Fot. Waldemar Robak

49. Fot. Waldemar Robak

50. Fot. Waldemar Robak

51. Fot. Waldemar Robak