„Temperatury klimatu śródziemnomorskiego” – nowa wystawa malarstwa w Muzeum Mazowieckim

My, „ludzie Północy” po wielekroć jeździmy na południe Europy zwiedzać i wypoczywać, wygrzewać się w słońcu, zażywać kąpieli w ciepłych morzach, tak zatem podążając za pierwszymi skojarzeniami z temperaturą krajów Śródziemia, przychodzi nam na myśl słupek rtęci, trzymający się kurczowo górnej części skali; tu jednakże nie o tę wartość chodzi, bowiem rzecz dotyczy kolorów, które również mają swoją temperaturę.

Reklama

Podążając dalej tym tokiem myślenia w pierwszej chwili na pytanie, jakie kolory dominują na południu Europy pewnie bez zastanowienia odpowiemy, że ciepłe tymczasem… przypomnijmy tu sobie nasycone kobaltem niebo, szmaragdowe wody morza, krzewy bugenwilli tryskające magentą i burgundem kwiatostanów, a nawet zaplątane w gąszczu wąskich uliczek głębokie cienie skąpane w fioletach i granatach… Tak zatem cała paleta barw funkcjonuje tu równorzędnie, może tylko w promieniach południowego słońca i w rozgrzanym, wibrującym powietrzu za każdym razem, kiedy tam jesteśmy, oszałamiają nas swoim blaskiem i intensywnością.

Już od kilku lat Muzeum Mazowieckie w Płocku, ku naszej nieustającej uciesze, współpracuje ze Stowarzyszeniem Akwarelistów Polskich, organizując dla płockiej publiczności kolejne wystawy malarskie. Byli już dwaj przyjaciele z boiska, trzej muszkieterowie, ale czterech akwarelistów i to z samej polskiej czołówki jeszcze pewnie nie spotkaliśmy… aż do ostatniego piątku.

Artyści są przyjaciółmi, niejednokrotnie spotykają się w czasie plenerowych wyjazdów, również tych po południowych rubieżach Starego Kontynentu; uczą się od siebie i wymieniają własnymi doświadczeniami. Każdy z nich jednakże pejzaż widzi we właściwy tylko sobie, oryginalny sposób, każdy z nich gustuje w innej kolorystycznej tonacji i środkach artystycznego wyrazu. Tym razem zaprezentowali płockiej publiczności malarskie inspiracje z Włoch, Francji, Hiszpanii i Chorwacji.

Ryszard Rogala jest prezesem Stowarzyszenia Akwarelistów. Jego obrazy zazwyczaj utrzymane są w ciepłej tonacji o niskim nasyceniu, pomarańcze i żółcienie delikatnie wypełniają przestrzeń, misterne zarysy budowli sugerują krajobrazy wypalone słońcem południa. Jak wyznaje, „panująca atmosfera i nastrój miejsca w krajach śródziemnomorskich: gwar ludzi, rozmowy, muzyka i zapachy, rozleniwiające ciepło i śpiew cykad, wszystko to jest w pewien sposób zapisane w moich obrazach. Jest to kawałek życia tu spędzonego, jest to moja historia i moje wspomnienia, wracające do mnie i niezmiennie kuszące nową, jeszcze nie przeżytą przygodą”.

Krzysztof Ludwin pełni funkcję wiceprezesa Akwarelistów. Jego akwarele kipią nasyconą, ciepłą – a chciało by się rzec – gorącą paletą barw. Maluje typowe dla krajów Południa skąpane w słońcu wąskie uliczki, kamienice z drewnianymi okiennicami, kolorowe stragany i cisnących się pomiędzy nimi ludzi; głębokie cienie osiągają w jego obrazach moc burgundowej toni. Malarstwo rozumie jako „…sztukę patrzenia. Jest ono analogową werbalizacją pozazmysłowych marzeń w formie kolorowych energii na papierze lub na płótnie.” I niewątpliwie obrazy Krzysztofa Ludwina kipią żywiołami, są gorące jak sycylijska Etna.

Z kolei Adam Papke, który jest wiceprezesem Akwarelistów, gustuje w chłodniejszej palecie, co nie oznacza, że jego obrazy są emanacją chłodnej kontemplacji. Wręcz przeciwnie, zielenie i błękity malowane dynamicznymi pociągnięciami pędzla otwierają nam oczy na zupełnie nowe postrzeganie tak niby dobrze znanego nam świata. Do tej pory nie mogę wyjść z podziwu nad wirtuozerią wykonania prac „The late light” oraz „Italian laudry”.

Klasą samą dla siebie jest również ostatni z wielkiej czwórki – Anatol Martyniuk. Rozległe pejzaże śródziemnomorskie skąpane w rozedrganym powietrzu kuszą by je chłonąć i szukać na własną rękę przygody. Mnie, kiedy oglądam prace artysty niezmiennie zniewala kunszt, z jakim maluje niebo; różne stany jego oświetlenia w zależności od pory dnia i obłoki zasugerowane nam z niebywałą lekkością. Dla samego artysty malowanie w krajach śródziemnomorskich „to zawsze wielkie wyzwania i wielkie emocje. Proces powstawania każdej z prac pozostaje na zawsze w pamięci i trudno się z tym zapisem emocji rozstać.(…) W tym malowaniu zawsze zostaje kropelka duszy.”

Koniecznie muszę nadmienić, że w klimat wernisażu doskonale wprowadził publiczność swym recitalem łódzki muzyk Piotr Majewski. Jeżeli ktoś już tęskni po wakacjach za ciepłymi krajami, to powinien koniecznie odwiedzić wystawę w Muzeum Mazowieckim i odświeżyć sobie wspomnienia. Wystawa będzie czynna do 13 października br.

 

1 of 32

- +

Reklama

REKLAMA

1. Fot. Waldemar Robak

2. Fot. Waldemar Robak

3. Fot. Waldemar Robak

4. Fot. Waldemar Robak

5. Fot. Waldemar Robak

6. Fot. Waldemar Robak

7. Fot. Waldemar Robak

8. Fot. Waldemar Robak

9. Fot. Waldemar Robak

10. Fot. Waldemar Robak

11. Fot. Waldemar Robak

12. Fot. Waldemar Robak

13. Fot. Waldemar Robak

14. Fot. Waldemar Robak

15. Fot. Waldemar Robak

16. Fot. Waldemar Robak

17. Fot. Waldemar Robak

18. Fot. Waldemar Robak

19. Fot. Waldemar Robak

20. Fot. Waldemar Robak

21. Fot. Waldemar Robak

22. Fot. Waldemar Robak

23. Fot. Waldemar Robak

24. Fot. Waldemar Robak

25. Fot. Waldemar Robak

26. Fot. Waldemar Robak

27. Fot. Waldemar Robak

28. Fot. Waldemar Robak

29. Fot. Waldemar Robak

30. Fot. Waldemar Robak

31. Fot. Waldemar Robak

32. Fot. Waldemar Robak