Nowoczesne spojrzenie na „Balladynę” w Teatrze Dramatycznym w Płocku

Chyba wszyscy znają „Balladynę” Juliusza Słowackiego jako szkolną lekturę. Teraz to dzieło będzie można poznać w nowej odsłonie na scenie Teatru Dramatycznego w Płocku. 26 marca odbędzie się premiera spektaklu w reżyserii Marka Mokrowieckiego. Scenografię na potrzeby przedstawienia przygotował Krzysztof Małachowski, a muzyką zajął się Krzysztof Misiak.

Reklama

Aby oddać naturę dzieła Słowackiego, konieczna była praca nad wierszem w przedstawieniu, którą wykonał Marek Walczak. Podczas konferencji prasowej dyrektor teatru i reżyser spektaklu Marek Mokrowiecki wyjaśnił skąd pomysł na wystawienie „Balladyny”.

– Jest Rok Romantyzmu Polskiego i myślę, że to nie najgorszy tytuł na tę okazję. Tytuł, który daje też możliwość pokazania, że klasykę da się zagrać inaczej, że jest to bardzo współczesny tekst – zwracał uwagę Marek Mokrowiecki.

„Balladyna” to opowieść o dochodzeniu do władzy, szczerych chęciach i czystych sercach, a także miłościach bezinteresownych i wyrachowanych. W tej historii nie brakuje też zemsty i manipulacji oraz poczucia wyższości, które maskuje poczucie niższości.

Spektakl prezentuje plejadę charakterów i polskich cech narodowych, pokazanych w krzywym zwierciadle romantycznego dramatu.

– Alina i Balladyna ruszą do lasu po dzban malin, ale z czym wrócą? Po co w ogóle tam idą? Sprawa nie jest tak oczywista, jak szkolne interpretacje dramatu. Idą po władzę? Po zmianę warunków życia? Czy nienawidzą się wzajemnie, czy po prostu wiedzą, że obu się nie uda? I co to wszystko mówi o historii Polski? Te pytania zadamy sobie w realizacji „Balladyny”, której premierą uczcimy Rok Romantyzmu Polskiego i Międzynarodowy Dzień Teatru 2022 – wyjaśniają płoccy aktorzy.

Odtwórczyni roli Balladyny, Sylwia Krawiec zwróciła uwagę, że dla aktorów jest to ciekawe wyzwanie, gdyż muszą spróbować pokazać te klasycznie postrzegane za z gruntu złe postaci bardziej naturalnie. Aktorka zaznaczyła, że te postaci nie są z natury złe, lecz to ludzie z krwi i kości, którzy w jakiś sposób dochodzą do tej sytuacji, w której gubią się i później już jedno zło powoduje kolejne.