Płocki teatr w żałobie. „Pracowała od 1978 roku”

Jadwiga Foryszewska w płockim teatrze była niemal od zawsze i, jak piszą jej koledzy i koleżanki, poświęcała swojej pasji zawodowej każdą wolną chwilę, spędzając w niej niezliczoną ilość godzin. 7 kwietnia 2019 r., podczas obchodów Międzynarodowego Dnia Teatru, otrzymała od Kapituły Płockiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru „Małą Złotą Maskę”, od kilku lat przyznawaną pracownikom zaplecza sceny.

– Dyrektor Teatru Marek Mokrowiecki, składając jej życzenia, powiedział wtedy: „Podziwiam Pani profesjonalizm i serce, które wkłada Pani w swoją pracę. I kiedy przychodzę do Pani od czasu do czasu się „obstrzyc”, żeby przed premierą wyglądać «jak człowiek», jest to chwila spokoju, wytchnienia i pogawędki o teatralnych ploteczkach” – wspominają jej współpracownicy.

Rentgen: Krety z Teatru Dramatycznego w Płocku

Nauczycielem zawodu Jadwigi Foryszewskiej był mistrz fryzjerstwa i perukarstwa teatralnego Dobrosław Kaliński, który, zanim przyszedł do Płocka, pracował przed wojną w warszawskich teatrach.

– Znali się dobrze, bo uczył ją w szkole zawodu. Później pracowała u boku pani Wandy Bońkowskiej… A po jej odejściu, objęła funkcję kierownika Pracowni Perukarsko-Fryzjerskiej – czytamy w notce o pani Jadwidze.

Przed przyjściem do płockiego Teatru przez dziesięć lat pracowała w zakładzie fryzjerskim Wojewódzkiej Spółdzielni Pracy.

W jednym z wywiadów wspomina: „W 1978 roku pan Dobrosław Bońkowski przyszedł do mnie do zakładu fryzjerskiego i złożył mi propozycję pracy w Teatrze. Początkowo nie byłam pewna czy podołam temu wyzwaniu, bałam się robienia peruk. Ale był na tyle przekonujący, że się zgodziłam”.

Jak czytamy dalej, pani Jadwiga często podkreślała, zwłaszcza na spotkaniach z młodzieżą odwiedzającą płocki Teatr od zaplecza, że:

„Fryzjerstwo teatralne różni się diametralnie od tego powszechnego – to rzemiosło. Podobnie jak umiejętności teatralne moich kolegów: krawców, plastyków, szewców, którzy specyfiki swojego zawodu uczyli się przez lata w pracowniach teatralnych. Podstawą są jednak umiejętności zawodowe, zdobyte w szkole i normalnym zakładzie fryzjerskim, dziś powiedzielibyśmy salonie”.

Jej praca była częścią sukcesu całego zespołu. I, choć Pani Jadwidze zależało na ocenie widza, to sądziła, że jest to trudne do zweryfikowania:

„Musimy pamiętać, że fryzura, peruka, wąsy, treski i sztuczne brody to tylko niewielki element całości. Wszystkie detale kostiumu, łącznie z fryzurą, muszą ze sobą współgrać. Ale zawsze jest nam – rzemieślnikom teatralnym – miło, jak ktoś doceni naszą pracę” – wyznała w wywiadzie do „Aktualności Teatru Płockiego”.

Jej koledzy i koleżanki mocno odczuwają tę stratę.

– Teatr jest tym miejscem, gdzie mimo napierającej technologii niespodziewanie przychodzi moment, że wracamy do początków, odwołujemy się do tradycji, rzemiosła. I takich Kolegów jak Pani Jadwiga Foryszewska zawsze nam będzie brakowało. Droga Jadziu, zawsze pozostaniesz w naszych sercach – piszą w ostatnim pożegnaniu.

W imieniu redakcji, składamy wyrazy współczucia rodzinie i bliskim Pani Jadwigi.