Hejt boli naprawdę. Młodzież ze Staszica o przemocy słownej [PODCAST]

Rozmowę w studiu PetroNews poprowadziła Kinga Cieśla, a jej gośćmi byli Aleksandra Kaczmarek, Magdalena Walczak, Oliwier Wypysiński oraz Zuzanna Buczyńska. Już na początku wybrzmiała wspólna obserwacja: hejt najczęściej spotykany jest w sieci. Komentarze pod zdjęciami, filmami, anonimowe wiadomości prywatne – to przestrzeń, w której granice są łatwiej przekraczane, a odpowiedzialność często znika. Uczniowie zwracali uwagę, że hejt na żywo zdarza się rzadziej, a jeśli już, bywa bardziej „cichy”, skierowany w punkt, który najbardziej boli.

Reklama

Jednym z kluczowych wątków była normalizacja hejtu. Młodzież zgodnie przyznała, że zjawisko to stało się tak powszechne, iż wiele osób reaguje na nie obojętnością. Nie dlatego, że przestało boleć, ale dlatego, że organizm i psychika przyzwyczajają się do ciągłego napięcia. Jak zauważyli rozmówcy, hejt działa na mózg podobnie jak ból fizyczny – nawet jeśli jest codzienny, nie znika jego negatywny wpływ.

Uczestnicy podcastu próbowali też odpowiedzieć na pytanie, dlaczego ludzie hejtują. Wśród powodów najczęściej pojawiały się zazdrość, niskie poczucie własnej wartości, potrzeba wyładowania negatywnych emocji oraz anonimowość internetu. Hejt, jak podkreślano, często staje się sposobem na chwilowe poczucie wyższości kosztem drugiej osoby.

Dużo miejsca poświęcono formom hejtu, które zmieniają się wraz z czasem. Dziś rzadziej są to wulgarne wyzwiska wprost, a częściej „pół żartem, pół serio” wypowiedziane komentarze, ironia czy memy, których sens rozumie tylko osoba będąca celem ataku. Wśród najczęściej wskazywanych zjawisk pojawił się bodyshaming, dotykający zarówno dziewcząt, jak i chłopców.

Ważnym elementem rozmowy była kwestia szukania pomocy. Młodzi ludzie otwarcie mówili o tym, że zgłoszenie hejtu dorosłym bywa trudne i wiąże się ze wstydem. Jednocześnie podkreślali, że ofiara nie powinna się wstydzić – odpowiedzialność zawsze leży po stronie hejtera. Psychologowie, pedagodzy szkolni, nauczyciele czy zaufani dorośli zostali wskazani jako realne źródła wsparcia, szczególnie wtedy, gdy relacje z rodzicami nie są wystarczająco bliskie.

Nie zabrakło też refleksji nad reakcjami na hejt. Uczestnicy podcastu zgodzili się, że nie ma jednej uniwersalnej metody – wszystko zależy od sytuacji. Czasem przemilczenie drobnych uszczypliwości może odebrać hejterowi zainteresowanie, ale w poważniejszych przypadkach konieczna jest reakcja, a nawet zgłoszenie sprawy odpowiednim służbom. Padło wyraźne stwierdzenie: korzystanie z pomocy policji czy telefonów zaufania nie jest „obciachem”, lecz oznaką dbania o własne bezpieczeństwo.

Szczególnie mocno wybrzmiał wątek odpowiedzialności osób trzecich. Milczące przyzwolenie, dopingowanie hejtera czy śmiech z boku również ranią i – jak podkreślili rozmówcy – mogą mieć konsekwencje prawne. Z drugiej strony, nawet drobne gesty wsparcia wobec osoby hejtowanej potrafią zrobić ogromną różnicę.

Na zakończenie młodzież skierowała ważny apel do dorosłych. Hejt w internecie nie jest mniej realny, niż ten w świecie offline. Dla młodych ludzi reputacja online to istotna część tożsamości, a słowa napisane w sieci zostają w głowie na długo. Uczniowie zachęcali rodziców i nauczycieli do większego zainteresowania się tym, z czym mierzą się młodzi na co dzień – czasem wystarczy zwykłe pytanie: „Czy wszystko u ciebie w porządku?”.

Drugi odcinek podcastu „Młodzież ma głos” to szczera, dojrzała rozmowa o hejcie widzianym oczami młodych ludzi. Bez moralizowania, za to z empatią, doświadczeniem i jasnym przekazem: reagujmy, wspierajmy się i nie udawajmy, że problem nie istnieje.