Czy szkoła przygotowuje do życia? Młodzież zabrała głos [PODCAST]

Debiutancką rozmowę poprowadziła Julia Pietrzak, uczennica czwartej klasy liceum, a jej gośćmi byli Zuzanna Buczyńska, Kinga Cieśla, Filip Stańczak oraz Michał Figaszewski.

Reklama

Szkoła nie przygotowuje wprost do życia

Już na początku dyskusji pojawiły się wyraźnie odmienne spojrzenia na rolę szkoły. Część rozmówców nie kryła sceptycyzmu.

– Uważam, że szkoła nie przygotowuje nas tak wprost do życia. Nie uczy nas emocji, uczuć i takich typowo życiowych, przydatnych rzeczy. Uczy raczej do testów i sprawdzianów – mówiła Kinga.

Inni bronili systemu edukacji, podkreślając, że szkoła nie jest jedynie miejscem zdobywania wiedzy książkowej.

– Szkoła łączy jedno i drugie. Przygotowuje do egzaminów, ale też uczy komunikacji, pracy z innymi ludźmi. Przecież wszyscy się tutaj poznaliśmy właśnie w szkole – argumentowała Zuzanna.

W trakcie rozmowy młodzi ludzie próbowali odpowiedzieć na pytanie o główny cel szkoły. Padały odpowiedzi o punktualności, wszechstronnym rozwoju, ale też o przygotowaniu do funkcjonowania w społeczeństwie.

– Szkoła uczy nas punktualności, która nam się przyda w dorosłym życiu – zauważył Filip. – Ale też emocji i relacji. Dorastamy i musimy się tego nauczyć, żeby później było nam łatwiej w pracy i w życiu – dodała Zuzanna.

Za dużo teorii, za mało praktyki

Jednym z ważniejszych wątków była różnica między teorią a praktyką. Uczniowie zgodnie przyznawali, że system edukacji wciąż w dużej mierze opiera się na teorii.

– W przyszłości większe znaczenie ma doświadczenie i to, czego nauczymy się w trakcie pracy, a nie to, co wykujemy na sprawdzian – zauważył Michał.

Jednocześnie podkreślano, że szkoła, do której uczęszczają rozwija kompetencje miękkie, które są dziś kluczowe na rynku pracy.

– Praca w zespole to największa rzecz, której uczy nas szkoła. Nawet na przerwach uczymy się funkcjonować z innymi – mówiła Zuzanna.

Wskazywała też na logiczne myślenie, kreatywność i umiejętność komunikacji.

– Samo to, że tutaj jesteśmy, jest bardzo kreatywne. Ja nie miałam tego w swoim bingo na ten rok – dodała z uśmiechem.

Ważna rola nauczycieli

Sporo miejsca poświęcono doświadczeniom zawodowym uczniów technikum. Kinga opowiadała o kierunku grafiki komputerowej, na który trafiła przypadkiem.

– Nie miałam żadnej styczności z komputerami ani rysunkiem. Byłam przerażona. A dziś wiem, że to coś, co naprawdę chciałabym robić – przyznała, podkreślając ogromną rolę wychowawczyni, Agnieszki Strzałkowskiej i wyjazdów zawodowych.

Podobne historie pojawiły się wśród uczniów informatyki.

– Bałem się tego kierunku, ale przezwyciężyłem strach. Teraz widzę, jak szkoła uformowała kierunek, w którym chcę się rozwijać – mówił Filip.

Ważnym elementem rozmowy były projekty pozalekcyjne, takie jak Erasmus+. Uczniowie zgodnie uznali je za jedno z najbardziej rozwijających doświadczeń.

– Ten tydzień we Włoszech dał nam naprawdę dużo. Język, samodzielność, kontakt z inną kulturą – wspominali Zuzanna i Filip, uczestnicy wyjazdu.

Nie zabrakło też tematów trudnych: stresu, emocji, hejtu i zdrowia psychicznego. Młodzież otwarcie mówiła o brakach w systemie.

– Tego najbardziej brakuje w szkołach: nauki radzenia sobie ze stresem, porażką i emocjami – padło wprost.

Dyskutowano również o sensie wprowadzania zajęć „życiowych” – z finansów, relacji czy zdrowia psychicznego. Zdania były podzielone. Część uczniów uważała, że takie lekcje mają potencjał, inni zwracali uwagę na przeładowane plany i brak realnego zainteresowania.

– Nawet jak są takie zajęcia, to wielu uczniów się z nich wypisuje. Czasem wolą wrócić do domu i odpocząć – zauważyła Zuzanna, która sama jednak uczestniczyła w zajęciach dodatkowych, gdyż dzięki nauczycielce przez dwa lata występowała w płockim teatrze.

Bezwzględnie potrzebne osoby zaufane

W pozytywnym świetle oceniono natomiast dostęp do szkolnych psychologów i pedagogów.

– Nie trzeba szukać pomocy daleko, ani płacić. Można przyjść, porozmawiać, napić się herbaty – mówili uczniowie, podkreślając, że wsparcie psychiczne w szkole jest realne i potrzebne, a także wymieniając panie Julitę Adamską oraz Elżbietę Młodziejewską, która wraz z nimi przyjechała do studia.

Na zakończenie rozmowy prowadząca zapytała o wizję idealnej szkoły. Tu młodzież wykazała się dojrzałością.

– Nie ma czegoś takiego jak idealna szkoła. Zawsze komuś coś będzie nie pasowało – padło.

Jednocześnie zaznaczono, że nawet trudne i pozornie nieprzydatne treści uczą myślenia, samodyscypliny i odkrywania własnych predyspozycji.

Jak widać po pierwszym odcinku podcastu „Młodzież ma głos”, młodzi ludzie potrafią krytycznie, ale i uczciwie mówić o szkole. Widzą jej braki, ale dostrzegają też realne wartości. I – co najważniejsze – chcą być słuchani.