Okiem Robaka – Żywot człowieka według Adama Myjaka

[dropcap]N[/dropcap]iekoniecznie i nie zawsze, jednakże twórcy stawiają sobie różne, ambitne cele – chociażby poszukują piękna nie tylko zewnętrznego, widzialnego, ale również wewnętrznego, związanego z przeżyciami psychicznymi człowieka i głębokich humanistycznych wartości.

Reklama

W czasach Fidiasza, czy Michała Anioła piękno człowieka sprowadzało się do wzorcowych proporcji – złotej formuły ludzkiego ciała. Co się nie mieściło w tym kanonie, co odbiegało od ogólnie przyjętego standardu, było nie godną uwagi brzydotą, wynaturzeniem. Jak zatem „czytać” rzeźby profesora Adama Myjaka?

Przedmiotem, a zarazem podmiotem rzeźbiarskich inspiracji profesora jest człowiek, jego wizerunek – cała postać lub jej część, czasem, popiersie, a czasem tylko twarz wyłaniająca się z materii. Artysta układa swoje rzeźby w cykle, jak chociażby Figury, Maski, Nadzieja, Kolumny, Inspiracje czy też Wspomnienie. Zaskakuje bogactwo i mistrzowski warsztat w wykorzystaniu różnych materiałów rzeźbiarskich – od polichromowanego drewna poczynając, po brąz, kamień, żywicę i polichromowaną terakotę. Sam dobór materiału nie jest przypadkowy, mamy bowiem – według artysty – zakodowane w sobie znaczenia ich jakości: kamień jest zimny, drewno jest ciepłe, szkło na krawędziach bywa ostre, brzydzimy się dotykania nietoperza, a lubimy głaskać kota czy psa…

Każda z rzeźb to poszukiwanie humanistycznej prawdy o ludzkiej egzystencji, to nie sen o antycznych herosach bez skazy, to opowieść o życiu człowieka, o jego godności, o jego zmaganiach i rozterkach, o przezwyciężaniu swych słabości, porażek, lęków i o zwycięstwach, dokonaniach, o zmaganiu się z sobą samym i ze światem. Przeżycie każdego z tych zdarzeń i doświadczeń wzmacnia nas, a jednocześnie paradoksalnie osłabia, nadwątla nasze siły przed dalszą walką. Fizyczny kształt ludzkiego ciała jest tylko kanwą do nakreślenia ludzkich wewnętrznych doznań.

Deformacje postaci, głębokie bruzdy i spękania, kontrastowanie powierzchni gładkich z chropowatymi, użycie w obrębie tej samej rzeźby różnych materiałów, takich jak brąz i kamień, kamień i żywica – to wszystko układa się w zapis losu człowieka, jego banalnie krótkiej egzystencji i – mimo tego – dążenia do pozostawienia po sobie trwałych śladów świadomego istnienia.

A zatem, czy człowiek według profesora Adama Myjaka jest piękny? W moim przekonaniu jest – nie poprzez swoją fizyczność, muskularne, antyczne ciało i idealne proporcje, ale dzięki swej wewnętrznej głębi. Co ważne, wstępując do Galerii nie znajdziemy tu wizerunku konkretnego człowieka, ale każdy odnajdzie czyjś portret – może swój własny, a może samego artysty…

Waldemar Robak

 

1 of 20

- +

Reklama

REKLAMA

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.