Albert Einstein jednak nie miał racji… Wystawa „Wielozmienność” w Płockiej Galerii Sztuki

Artysta urodził się w 1977 roku w Rzeszowie. W latach 1997-2002 studiował na wrocławskiej ASP w pracowni malarstwa architektonicznego W. Kaniowskiego oraz w pracowni Ceramiki Unikatowej K. Cybińskiej. Studia ukończył z wyróżnieniem. Obecnie w swej macierzystej uczelni jest profesorem Wydziału Malarstwa i Rzeźby.

Reklama

Oprócz pracy dydaktycznej artysta wciąż znajduje czas i miejsce na swą własną twórczość. Jest malarzem niezwykle pracowitym i płodnym, poświęcającym się z zapamiętaniem swej życiowej pasji. Takie podejście musiało przynieść efekty w postaci wystaw indywidualnych i grupowych. Ma ich na swym koncie kilkadziesiąt, a jego prace gościły w wielu prestiżowych galeriach w kraju i za granicą. Przy okazji podróży obrazy Łukasza Huculaka odnajdziemy w Muzeum Współczesnym we Wrocławiu i w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi. Wiele jego dzieł trafiło także do prywatnych kolekcji.

W Płockiej Galerii Sztuki mamy do czynienia z nie lada gratką, bowiem na ekspozycję składa się ponad 130 obrazów z rożnych okresów twórczości Łukasza Huculaka, w tym także około 50 prezentowanych po raz pierwszy, tak zatem mamy rzadką okazję, aby zmierzyć się z tą twórczością, która została podana nam za jednym zamachem, w iście ekscytującym kondensacie.

Na wystawie spotkamy się zarówno z malarstwem wielkoformatowym, jak też intymnymi miniaturami, jednakże rozmiar nie ma tu znaczenia, ponieważ w każdej z nich odnajdziemy ten sam zamysł, to samo widzenie świata, tę samą myśl i emocje. Obrazy nie zaskoczą nas nachalną grą barwnych kontrastów, dysharmonią, czy też wewnętrzną dynamiką sceny, są bowiem utrzymane w różnych odcieniach szarości i już na pierwszy rzut oka emanują niczym nie zmąconą, transcendentalną ciszą. Sceny rozgrywają się jakby były zanurzone w jakimś nowym rodzaju materii, która pochłania zgiełk świata, wygłusza nawet bicie serca.

Odwołując się do teorii i starając się sklasyfikować ten rodzaj twórczości można by powiedzieć, że mamy tu do czynienia z malarstwem przedstawiającym, jednakże odwołania do świata rzeczywistego połączone są tu nadzwyczaj cienką nicią, bowiem główną rolę odgrywa tu nastrój, a ten wiedzie nas do stanu daleko odbiegającego od rozpoznawania realiów tzw. trzeźwymi zmysłami. Oczywiście ktoś może powiedzieć, że przecież to już było, ponieważ takie podejście do tematu odnajdziemy w malarstwie metaforycznym, surrealizmie, czy też nawet w obrazach Zdzisława Beksińskiego. To wszystko prawda, tylko że Łukasz Huculak znalazł własny sposób na zbudowanie nastroju, zupełnie autorski, niepowtarzalny i jakże intrygujący!

Artysta z niezwykłą lekkością tworzy atmosferę sennego marzenia, aurę snu na jawie. Własności fizyczne przedmiotów tracą swoje znaczenie; skała staje się lekka jak piórko, płyny przyjmują kształty niczym w stanie nieważkości, a powietrze… jakby ktoś wypompował je z przestrzeni, zresztą jest tu do niczego niepotrzebne.

Kanwą do stworzenia własnych kosmosów stają się dla Łukasza Huculaka różnorodne motywy: martwe natury, sceny miejskie, krajobrazy, czy też elementy i detale architektoniczne. Nawiązuje w nich niejednokrotnie do wrażeń i doświadczeń, nabytych w trakcie swych stypendialnych podróży do Włoch i krajów Europy północnej, w czasie których miał okazję zetknąć się z dziełami sztuki różnych epok w historii kultury Starego Kontynentu. Ten bagaż inspiracji artysta na swój sposób przetwarza, zawiązuje więź pomiędzy tym, co przeminęło i tym, co ma nastąpić. Czasem odnosi się wrażenie, że mamy do czynienia z jakimś rodzajem malarstwa historycznego, jednakże wątek czasu, stylu i epoki staje się nieodmiennie drugorzędny, bowiem liczy się tylko nowy, frapujący skrawek rzeczywistości.

Jak powstają nowe galaktyki Łukasza Huculaka?

„Pracuję bez przyjętego planu. – wyznaje – bez dopracowanych szkiców, które służyłyby wykonaniu finalnej kompozycji. Wszystko odbywa się na właściwej pracy, która w trakcie wykonywania przechodzi często radykalne modyfikacje, łącznie z obrotem kompozycji o 180 stopni, wydobyciem tła na pierwszy plan, przeformułowaniem tematu, uzyskując wielowarstwową fakturę palimpsestu. Praktyka ta obliczona jest na uzyskanie efektu jak najmniej „zaprojektowanego” i „wyrachowanego”, zawierającego silny komponent przypadku i warsztatowej swobody.”

O tym, że artysta mimo braku planu, wielokrotnie osiąga swój cel artystyczny łatwo się przekonać, odwiedzając wystawę, która potrwa do 8 listopada br. Mnie somnambuliczne kosmosy wciągnęły bez reszty i na własnej skórze poczułem, jak świat realny z każdą chwilą traci swe fizyczne wartości, dlatego uznałem, że Albert Einstein jednak ewidentnie się pomylił…

 

1 of 40

- +

Reklama

REKLAMA

1. Fot. Waldemar Robak

2. Fot. Waldemar Robak

3. Fot. Waldemar Robak

4. Fot. Waldemar Robak

5. Fot. Waldemar Robak

6. Fot. Waldemar Robak

7. Fot. Waldemar Robak

8. Fot. Waldemar Robak

9. Fot. Waldemar Robak

10. Fot. Waldemar Robak

11. Fot. Waldemar Robak

12. Fot. Waldemar Robak

13. Fot. Waldemar Robak

14. Fot. Waldemar Robak

15. Fot. Waldemar Robak

16. Fot. Waldemar Robak

17. Fot. Waldemar Robak

18. Fot. Waldemar Robak

19. Fot. Waldemar Robak

20. Fot. Waldemar Robak

21. Fot. Waldemar Robak

22. Fot. Waldemar Robak

23. Fot. Waldemar Robak

24. Fot. Waldemar Robak

25. Fot. Waldemar Robak

26. Fot. Waldemar Robak

27. Fot. Waldemar Robak

28. Fot. Waldemar Robak

29. Fot. Waldemar Robak

30. Fot. Waldemar Robak

31. Fot. Waldemar Robak

32. Fot. Waldemar Robak

33. Fot. Waldemar Robak

34. Fot. Waldemar Robak

35. Fot. Waldemar Robak

36. Fot. Waldemar Robak

37. Fot. Waldemar Robak

38. Fot. Waldemar Robak

39. Fot. Waldemar Robak

40. Fot. Waldemar Robak