Czerwiec 1976 w płockim teatrze

Jedni ten czas jeszcze pamiętają, dla innych to już tylko historia. Tym bardziej więc warto pamięć o tamtych dniach przechowywać i kultywować. Temu właśnie służą podobne inscenizacje. Można to wszystko jednak robić z pomysłem i wzruszająco albo po prostu jedynie uroczyście.

Reklama

W płockim, krótkim przedstawieniu udało się to wszystko połączyć. Dzięki dobrze ucharakteryzowanym na PRL-owskie czasy aktorom, „solidarnościowa” publiczność zgromadzona w teatrze mogła zobaczyć zapis realiów minionej epoki. Kolejki, kartki, brak podstawowych towarów. A do tego kłamliwa władza, która ogłaszała, że to wszystko przecież dla dobra … robotników, czyli zwykłych ludzi.

Z jednej strony propagandowy „przekaz dnia” o sukcesach i przewodniej roli partii, z drugiej powszechna inwigilacja, cenzura i przemoc organów bezpieczeństwa – zwłaszcza niesławnych oddziałów ZOMO – synonimu brutalnej przemocy. To wszystko mogliśmy zobaczyć na scenie.

W przedstawieniu były cytaty z ówczesnej jedynej i słusznej gazety, czyli „Trybuny Ludu” , były piosenki mądrze, pięknie i dosadnie opisujące tamtą rzeczywistość ( „Psalm stojących w kolejce”), były też archiwalne, autentyczne zdjęcia z tamtych lat oraz video z inscenizacji protestów czerwcowych, którą płocki teatr przygotował w 2006 roku. Na tym archiwalnym zapisie, wśród tłumu płocczan możemy rozpoznać znane twarzy bohaterów tamtych dni, których już z nami nie ma – jak na przykład jednego z lokalnych przywódców „Solidarności” i opozycyjnego działacza – Jerzego Tokarczyka.

Ile dziś pamiętamy z czerwca 1976 roku? Co nam daje i czego nas uczy jego dziedzictwo? To już pytania na zupełnie inną dyskusję. Na pewno brakuje nam dziś „solidarnościowej” jedności tamtych dni. Dobrze jednak, że teatr nam o tym wszystkim od czasu do czasu ze sceny przypomina. To także w jakiś sposób jego misja.

Jakub Moryc
autor jest członkiem Płockiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru