Aikido kojarzy się z płynnym ruchem, harmonią i legendą samurajów. Ale dla Artura Brzezińskiego – trenera aikido i instruktora pracującego z osobami z niepełnosprawnością – to przede wszystkim narzędzie budowania poczucia bezpieczeństwa i wewnętrznej siły. Jak sam mówi: „To było dążenie, żeby czuć się bezpiecznie. Żeby sobie poradzić”.
Jego droga zaczęła się ponad 30 lat temu, w domu pełnym trudnych doświadczeń i przemocy. Własne przeżycia sprawiły, że dziś widzi w treningu więcej, niż tylko technikę.
Reklama
– Sztuki walki nauczyły mnie pokory. Mogę czuć się pewnie, ale nie muszę nic nikomu udowadniać – podkreśla.
Aikido jako wybór, nie przymus
Artur Brzeziński podkreśla, że aikido daje szerokie spektrum reakcji – od delikatnej obrony po skuteczne, zdecydowane działanie.
– To człowiek się broni, nie sztuka walki. Wszystko zależy, jak to wykorzystasz – mówi, jednocześnie przywołując fascynację tradycją samurajów, kodeksem bushido i mentalnością wojownika.
Dla niego aikido to przede wszystkim praca nad głową.
– Poprzez treningi nauczyłem się wyciszania. Głowa w sporcie jest bardzo ważna – dodaje.
„Poznaj człowieka” – indywidualny klucz do każdego ucznia
Na macie spotyka dzieci, dorosłych, osoby neurotypowe i w spektrum autyzmu. Każdy z nich potrzebuje innego podejścia.
– Każdy jest inny i do każdego muszę znaleźć sposób. Trening to nie tylko wejście na matę i rzucanie sobą. Jeśli widzę, że ktoś wchodzi spięty, najpierw muszę dowiedzieć się, o co chodzi – wyjaśnia.
W pracy z młodzieżą często najważniejsza okazuje się zwykła rozmowa.
– Mama w pracy, tata w pracy, nie mają z kim pogadać. Wracają do domu i słyszą tylko: „Dlaczego masz jedynkę?” – mówi, zwracając uwagę na potrzeby emocjonalne młodych ludzi.
Artur uczy ich nie tylko technik. Uczy kontaktu, odwagi i proszenia o współpracę. Czasem największym wyzwaniem jest… podejść do partnera.
– Widzę, jak idą i aż się trzęsą. Jak poproszą obcą osobę: „Poćwicz ze mną”, to jest ich małe zwycięstwo – podkreśla trener.
Słuchaj nas na Spotify!
Aikido w służbie rozwoju osób w spektrum
Największą przemianę obserwuje u osób z niepełnosprawnością. Pracuje z nimi intensywnie od sześciu lat.
– Oni nie ćwiczą. Oni trenują – ciężko trenują. Oni nie mają nic do stracenia, a bardzo dużo do zyskania – zaznacza nasz rozmówca.
Wyjaśnia, że problemy ruchowe osób w spektrum wynikają z trudności z koordynacją i współpracą półkul mózgowych. To praca długofalowa.
– To nie są dwa miesiące. To czasem kilka lat. Ale rozwój intelektualny jest niesamowity – mówi.
Jedną z najbardziej poruszających historii jest spotkanie z młodą kobietą po ciężkiej chorobie i licznych powikłaniach. Dzięki systematycznej pracy z Arturem, przestała chodzić o kuli i odzyskała sprawność.
– Udało mi się doprowadzić ją do tego, że jeździ samochodem i chodzi bez kuli – wspomina. To doświadczenie dało początek temu, co nazywa „aikiterapią”.
Praca trenera to także praca z emocjami
Podczas treningu często wychodzą na powierzchnię tematy, o których uczniowie nie potrafią powiedzieć wprost.
– Uderzenie w worek to emocja. Dziewczyny potrafią się popłakać. Czasem wychodzi przemoc domowa, czasem trauma – opowiada Artur Brzeziński.
Nie nazywa się terapeutą, ale przyznaje: „Dobry trener trochę jest terapeutą”.
Marzenia trenera
Artur Brzeziński nie mówi o medalach, rekordach czy wielkich tytułach. Jego marzenia są inne.
– Największym spełnieniem trenera nie jest mistrz świata. Największym spełnieniem jest, kiedy podopieczny radzi sobie w życiu. Kiedy jest samodzielny – przyznaje.
Planuje zdać na drugi dan, ale najważniejsze jest dla niego, by jego uczniowie stawali się silniejsi, pewniejsi siebie i bardziej niezależni.
To właśnie w tej codziennej, upartej pracy – zarówno na macie, jak i poza nią – kryje się prawdziwa siła aikido.